Choroba zwyrodnieniowa stawów

Choroba zwyrodnieniowa stawów to najczęstsza przewlekła choroba układu mięśniowo-stawowego. Powstawanie zmian zwyrodnieniowych to naturalny proces starzenia organizmu i chrząstek pokrywających powierzchnie stawowe kości. Początek choroby jest zwykle powolny. Ból początkowo występuje tylko w czasie ruchu, a następnie przybiera charakter tępego, stałego bólu, któremu towarzyszy sztywność po okresie spoczynku. Ból nasila się w trakcie ruchu. Znaczniejsze nasilenie zmian prowadzi do powstania lokalnych, bolesnych odczynów zapalnych w stawach i tkankach otaczających stawy. W rozwoju choroby odgrywają rolę zarówno czynniki genetyczne, jak i czynniki biomechaniczne, w wyniku których uszkodzeniu ulega chrząstka i podchrzęstna warstwa kości. Najczęściej zajęte są stawy kręgosłupa, stawy kolanowe, ale również stawy rąk, stóp, barkowe i biodrowe. Objawy tej choroby stwierdza się u 30% ludzi w wieku między 45 a 60 rokiem życia i u ponad 80% ludzi po 60 roku życia. W wykonanych zdjęciach radiologicznych chorych stawów stwierdza się m.in. przewężenie szpar stawowych oraz wyrośla kostne (osteofity). U niektórych osób rozwój zmian jest przyspieszony wskutek nadmiernych przeciążeń działających na stawy. Szybszego rozwoju choroby zwyrodnieniowej mogą się spodziewać osoby otyłe, ze skrzywieniem kręgosłupa, płaskostopiem, sportowcy i niektóre grupy zawodowe (np. stomatolodzy).

Leczenie choroby zwyrodnieniowej stawów powinno być prowadzone indywidualnie i obejmować zarówno fizykoterapię jak i leczenie farmakologiczne. 

Celem leczenia jest:

  1. zmniejszenie lub ustąpienie bólu , sztywności , obrzęku,
  2. poprawienie sprawności w zajętych chorobą stawach,
  3. poprawa jakości życia,
  4. zahamowanie postępu choroby i zapobieżenie inwalidztwu.